Yerleşik Aşk

Yerleşik Aşk

Yolculuklar eski heyecanını kaybetmiş sanki.
Eskiden, yakın zamana kadar eskiden, otobüslerde cam kenarı değil koridor du her zaman yerim.
Yolu izlemek, izleyebilmek koca bir yolculuğu keyifli hale getirebilen tek şeydi.
Yolda aynı çizgiler sıralansa da hep daha ilerisi cezbe derdi merakımı.
Çocukluktan beri yollardaydı gözlerim.
Çocukluğumun metal kokan yolculuklarının yaşandığı trenlerde bile bazen direkler bazen tüneller sayılırdı görebildiğim kadarıyla.
Sadece iki direk, iki tünel arasındakileri görebilmek içindi bakışlarım.
Yolu göremesem de yaşanan hayatları görebilmek umuduylaydı.
Yeni insanlar yeni sohbetler ve biraz daha büyüdüğümde yeni tadlar içindi yolculuklarım.
Kerhaneye dönmüş gönlümde yeni bir oda açabilmek içindi.
Ve yine bir yolculuk başladı benim için bugün.
Ama farkettim ki yollarda değil artık gözlerim.
Gidişler değil dönüşler cezbediyor artık.
Dönebilmek…
Göçebe demesinler artık bana.
Çünkü bir gönülde yerleşik olmak istiyorum.
Sadece yerleşik.

Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış.

Sayfa başına git